به گزارش پتروقلم، بر اساس اعلام پتروشیمی پردیس، فاز نخست این مجتمع بهدلیل محدودیت تأمین برق ناشی از افزایش دما و رسیدن مصرف شبکه به سطوح اوج، متوقف شده است. تاکنون زمان مشخصی برای بازگشت این واحد به مدار تولید اعلام نشده است.
تکرار محدودیت تولید در تابستان
توقف فاز نخست پتروشیمی پردیس در شرایطی اتفاق افتاده که این مجتمع پیش از این نیز در جریان تابستان امسال با محدودیتهایی در روند تولید و ظرفیت عملیاتی مواجه شده بود. تکرار این اختلالات، اهمیت موضوع تأمین پایدار انرژی برای مجتمعهای پتروشیمی را بیش از گذشته برجسته کرده است.
ناترازی برق در چنین شرایطی تنها یک مشکل مربوط به شبکه انرژی نیست، بلکه میتواند مستقیماً بر میزان تولید، درآمد و سودآوری شرکتهای پتروشیمی اثر بگذارد. هرچه مدت توقف یک واحد طولانیتر شود، میزان تولید از دسترفته نیز افزایش خواهد یافت.
مدت توقف؛ عامل تعیینکننده اثر مالی
شدت پیامدهای توقف فاز نخست پتروشیمی پردیس به مدت زمان خارج بودن این واحد از مدار بستگی دارد. در صورتی که واحد در مدت کوتاهی مجدداً راهاندازی شود، فعالیت سایر فازها و موجودیهای شرکت میتواند بخشی از اثر این توقف را جبران کند.
با این حال، ادامهدار شدن محدودیت تولید میتواند فاصله میان ظرفیت اسمی و ظرفیت واقعی قابل استفاده پتروشیمی پردیس را افزایش دهد. در این وضعیت، میزان تولید محققشده دیگر صرفاً به ظرفیت نصبشده وابسته نیست و دسترسی پایدار به انرژی به یکی از عوامل اصلی تعیینکننده تولید تبدیل میشود.
ناترازی برق؛ چالش جدید ظرفیت واقعی پتروشیمیها
از منظر اقتصادی، ارزش تولید ازدسترفته نیز به شرایط بازار جهانی محصولات پتروشیمی وابسته است. هرچه قیمت و تقاضای محصولات در بازارهای بینالمللی مطلوبتر باشد، هزینه فرصت ناشی از توقف تولید افزایش پیدا خواهد کرد.
از این منظر، توقف فاز نخست پتروشیمی پردیس را نمیتوان صرفاً یک رخداد عملیاتی در یک مجتمع پتروشیمی دانست. تداوم محدودیتهای برق در سایر واحدهای تولیدی میتواند به یک چالش گستردهتر برای صنعت پتروشیمی تبدیل شود.
موضوع اصلی این است که در شرایط تداوم ناترازی انرژی، چه میزان از ظرفیت اسمی نصبشده در صنعت پتروشیمی ایران در عمل قابلیت تولید مستمر و قابل اتکا دارد. پاسخ به این پرسش میتواند تصویر دقیقتری از ظرفیت واقعی تولید صنعت پتروشیمی و ریسکهای ناشی از محدودیت زیرساختهای انرژی ارائه کند.
ارسال دیدگاه