به گزارش پتروقلم، در قانون مالیات بر سوداگری و سفته‌بازی، اشخاص مشمول این قانون به دو گروه اشخاص تجاری و اشخاص غیرتجاری تقسیم شده‌اند که برای هر یک تعاریف مشخصی در نظر گرفته شده است.
چه کسانی شخص تجاری محسوب می‌شوند؟
بر اساس این قانون، اشخاص تجاری شامل کلیه اشخاص حقیقی موضوع فصل دوم از باب سوم قانون مالیات‌های مستقیم و همچنین اشخاص حقیقی هستند که از طریق اشتغال به مشاغل موضوع فصل چهارم از باب سوم این قانون کسب درآمد می‌کنند. علاوه بر این، اشخاص حقیقی مشمول ماده ۷۷ قانون مالیات‌های مستقیم، کلیه اشخاص حقوقی ایرانی دارای فعالیت انتفاعی یا غیرانتفاعی و اشخاص حقوقی غیرایرانی که در ایران شعبه، نماینده یا کارگزار دارند نیز در زمره اشخاص تجاری قرار می‌گیرند.
در متن این قانون، هرجا از عبارات «مؤدی» یا «مؤدیان» استفاده شده باشد، منظور همین اشخاص تجاری است.
تعریف مصرف‌کننده نهایی در قانون مالیات بر سوداگری
در مقابل، اشخاص غیرتجاری به کلیه اشخاص حقیقی در تمام مناطق کشور، از جمله مناطق آزاد تجاری-صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی گفته می‌شود که دارای شماره ملی یا شماره اختصاصی (فراگیر) اتباع خارجی هستند. هرجا در قانون از عبارت «مصرف‌کننده نهایی» استفاده شده، منظور همین اشخاص غیرتجاری است.
با این حال، وضعیت اشخاص غیرتجاری در صورت ورود به فعالیت‌های اقتصادی تعریف‌شده در قانون می‌تواند تغییر کند؛ به‌طوری‌که هر شخص غیرتجاری در صورت ثبت‌نام در نظام مالیاتی، نسبت به آن فعالیت‌ها، شخص تجاری محسوب خواهد شد. به این ترتیب، قانون مالیات بر سوداگری و سفته‌بازی میان فعالان اقتصادی و مصرف‌کنندگان نهایی تفکیک قائل شده و معیارهای مشخصی برای قرارگرفتن افراد و شرکت‌ها در هر یک از این دو گروه تعیین کرده است.
ارسال دیدگاه