به گزارش پایگاه خبری پتروقلم، آمارهای اخیر آژانس بین‌المللی انرژی نشان می‌دهد که تقاضای برق در جهان در طول یک دهه، تقریباً دو برابر سریع‌تر از تقاضای کل انرژی رشد کرده است. این رشد شتاب‌دار تحت تأثیر برقی‌شدن مصارف نهایی، افزایش نیاز به سرمایش، توسعه صنایع و گسترش مراکز داده در برخی بازارها قرار دارد.
پیش‌بینی‌های تقاضا تا سال 2035
برای پاسخ به افزایش مورد انتظار تقاضای برق تا سال 2035، ظرفیت شبکه‌های انتقال باید حداقل ۳۰ درصد افزایش یابد؛ معادل ساخت یا جایگزینی حدود ۲۵ میلیون کیلومتر خط برق جدید. برآورد می‌شود که سه‌چهارم این گسترش در اقتصادهای نوظهور و در حال توسعه رخ خواهد داد، جایی که توسعه زیرساخت‌های شبکه همچنان ضرورت اساسی دارد.
اختلالات موجود در شبکه‌های برق
در حالی که تقاضا به سرعت در حال افزایش است، گسترش شبکه‌های برق به همان سرعت همگام نیست. پیامدهای این عدم تعادل در سال ۲۰۲۵ به وضوح مشهود شد: بیش از ۱۷۰۰ گیگاوات پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر در مراحل پیشرفته توسعه و ۶۰۰ گیگاوات باتری‌های ذخیره‌سازی در مقیاس نیروگاهی در انتظار اتصال به شبکه بودند. علاوه بر این، در سال ۲۰۲۴ ازدحام و محدودیت‌های شبکه در ایالات متحده منجر به هزینه‌ای برابر ۱۲ میلیارد دلار و در اتحادیه اروپا ۴٫۳ میلیارد یورو شد.
چالش‌های توسعه سریع شبکه
اگرچه افزایش ظرفیت شبکه می‌تواند بخشی از فشار را کاهش دهد، اما توسعه بی‌رویه شبکه لزوماً به‌صرفه‌ترین راه‌حل نیست. حذف کامل ازدحام به معنای طراحی شبکه برای اوج مصرف در تمام زمان‌هاست؛ در حالی که منابع تجدیدپذیر مانند باد و خورشید تنها در بخش‌هایی از سال با ظرفیت کامل عمل می‌کنند. بنابراین، یک شبکه‌ای که در اکثر زمان‌ها با ظرفیت اسمی خود به‌کار گرفته نشود، هزینه‌های غیرضروری را افزایش می‌دهد. در این راستا، وجود میزان معینی از ازدحام می‌تواند از نظر اقتصادی کارآمد باشد.
پیچیدگی‌های بهره‌برداری از شبکه‌های گسترده
با گسترش شبکه‌ها، مدیریت عملیاتی نیز دشوارتر می‌شود. منابع تولید پراکنده، جریان‌های دوطرفه برق و نوسانات شدید عرضه و تقاضا، شرایط شبکه را به‌سرعت تغییر می‌دهند و پیش‌بینی آن را دشوار می‌سازند. اپراتورهای شبکه باید نه تنها جریان‌های برق، محدودیت‌های حرارتی، ولتاژ و پ
ارسال دیدگاه