بیش از یک دهه از گذشت زمان پیش‌بینی شده برای راه‌اندازی پتروشیمی صدف خلیج‌فارس می‌گذرد و این پروژه عظیم همچنان در هاله‌ای از ابهام و تعلل به سر می‌برد. با این وجود، به نظر می‌رسد که عدم موفقیت در به سرانجام رساندن پروژه‌های جاری، نه تنها مانعی برای ارتقاء شغلی در صنعت پتروشیمی محسوب نمی‌شود، بلکه گویی پله‌ای برای رسیدن به سمت پروژه‌های چند میلیارد دلاری پیدمکو شده است.

این وضعیت، انتقاداتی جدی را متوجه معیارهای انتخاب و انتصاب مدیران در صنعت پتروشیمی می‌کند. آیا واقعاً شرط لازم برای احراز پست‌های مدیریتی کلان، صرفاً توانایی در ایجاد ارتباطات و جابجایی در ساختارهاست، یا باید بر توانایی اثبات‌شده در مدیریت، تکمیل پروژه‌ها و ایجاد ارزش افزوده واقعی تاکید داشت؟

به نظر می‌رسد صنعت پتروشیمی نیازمند بازنگری اساسی در فرآیندهای ارزیابی و انتصاب مدیران خود است. تمرکز بر تحویل پروژه‌های نیمه‌تمام، پاسخگویی در قبال تعلل‌ها و معیارهای شفاف مبتنی بر عملکرد واقعی، باید در اولویت قرار گیرد، نه صرفاً شنیده‌ها و گمانه‌زنی‌هایی که آینده پروژه‌های حیاتی کشور را با تردید مواجه می‌سازد.