به گزارش پایگاه خبری اخبار پتروقلم، یکی از مهم‌ترین مسائلی که در زمان تسویه‌حساب کارمندان بروز می‌کند، تعیین دقیق مبنای محاسبه «حق سنوات» است. اختلاف نظر بین کارگر و کارفرما غالباً حول این سؤال می‌چرخد که آیا باید از «مبلغ پایه» یا «مزد مبنا» واقعی کارگر استفاده شود.
مبنای قانونی: مزد مبنا یا مبلغ پایه؟
بر اساس ماده ۲۴ قانون کار، برای هر سال اشتغال باید معادل یک ماه حقوق به عنوان مزایای پایان کار پرداخت شود. در این چارچوب، «مزد مبنا» به عنوان معیار قانونی شناخته می‌شود و کارفرما ملزم است بر پایه این رقم، نه بر پایه ارقامی پایین‌تر مانند مبلغ پایه (مثلاً ۱۶٫۵ میلیون تومان)، سنوات را محاسبه کند.
تأثیر دادنامه‌های دیوان عدالت بر حذف مزایا
دادنامه اصلاحی شماره ۲ از دادنامه ۳۳۲۸ هیئت عمومی دیوان عدالت اداری، به‌وضوح مقرر کرده است که در محاسبه سنوات تنها «مزد ثابت» برای مشاغل معمول و «مزد مبنا» برای مشاغل طبقه‌بندی شده مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ سایر مزایا از مبنای محاسبه حذف می‌شوند.
قانون «یک روز کار» و نکات مهم در زمان تسویه
یکی از اشتباهات رایج کارفرمایان، نادیده گرفتن تاریخ قطع رابطه کاری است. بر اساس قانون جاری، «آخرین حقوق دریافتی» معیار محاسبه سنوات است. بنابراین، حتی اگر کارگر تنها یک روز در سال جدید (مثلاً ۱۴۰۵) کار کرده باشد، تمام سنوات سال‌های پیشین باید بر پایه دستمزد جدید او محاسبه شود.
- حالت اول: اگر رابطه کاری در پایان اسفند ۱۴۰۴ قطع شده باشد، محاسبه بر پایه آخرین مزد سال ۱۴۰۴ انجام می‌شود.
- حالت دوم: اگر کارگر حتی یک روز در سال ۱۴۰۵ کار کرده باشد، تمام سنوات بر پایه مزد سال ۱۴۰۵ محاسبه می‌شود.
نتیجه‌گیری
حق سنوات یک مزیت نیست؛ بلکه یک حق قانونی است که باید بر پایه آخرین و واقعی‌ترین مبلغ دستمزد (مزد مبنا) پرداخت شود. هرگونه کاهش این مبلغ با استناد به ارقام پایه از نظر قانونی باطل است و در صورت شکایت، رأی به نفع کارگر صادر خواهد شد. بنابراین، دقت در تعیین تاریخ پایان همکاری و مبلغ آخرین حقوق، کلید دریافت مبلغ واقعی سنوات و عیدی است.
ارسال دیدگاه