به گزارش پایگاه خبری پتروقلم، ایران در مسیر تقویت جایگاه خود در شبکه ترانزیت منطقه‌ای با تکمیل کریدورهای بین‌المللی و گسترش همکاری‌های حمل‌ونقل با اتحادیه اقتصادی اوراسیا گام‌های مؤثری برمی‌دارد.
اهمیت استراتژیک کریدورهای ترانزیتی
موقعیت جغرافیایی ایران که بین مسیرهای شمال‑جنوب و شرق‑غرب قرار دارد، این کشور را به حلقه اتصال بازارهای منطقه‌ای و بین‌المللی تبدیل می‌کند. بهره‌برداری کامل از این ظرفیت مستلزم تکمیل زیرساخت‌های حمل‌ونقل، رفع موانع عبور کالا، کاهش زمان و هزینه ترانزیت و هماهنگی عملیاتی میان کشورهای مسیر است.
همکاری با اتحادیه اقتصادی اوراسیا
اتحادیه اقتصادی اوراسیا به دلیل دارا بودن شبکه تجاری گسترده و مجاورت با مسیرهای کلیدی حمل‌ونقل، یکی از مهم‌ترین شرکای ایران در توسعه ترانزیت محسوب می‌شود. بهره‌گیری از موافقت‌نامه تجارت آزاد و تقویت همکاری‌های حمل‌ونقلی می‌تواند استفاده بهینه از زیرساخت‌های جاده‌ای، ریلی و بندری کشور را به همراه داشته باشد.
- تقویت مبادلات تجاری: گسترش تجارت دوجانبه و چندجانبه با کشورهای عضو اوراسیا.
- بهبود زیرساخت‌ها: توسعه خطوط ریلی، بنادر و مسیرهای ترکیبی.
- هماهنگی مرزی: تسهیل تردد ناوگان، کاهش توقف در مرزها و دیجیتال‌سازی اسناد گمرکی.
پروژه‌های زیرساختی کلیدی
از جمله پروژه‌های اساسی می‌توان به تکمیل خطوط ریلی رشت‑آستارا و چابهار‑زاهدان اشاره کرد. این خطوط نه تنها به ارتقای کارایی بنادر می‌انجامند، بلکه امکان ایجاد حمل‌ونقل ترکیبی (جاده‑ریلی‑دریایی) را برای مسیرهای ترانزیتی فراهم می‌آورند.
چالش‌ها و مسیرهای پیش رو
اگرچه ظرفیت جغرافیایی ایران بسیار بالا است، تبدیل آن به سهم پایدار از بازار ترانزیت تنها با توافق‌های تجاری محقق نمی‌شود. نیاز به هماهنگی عملیاتی در مرزها، تکمیل حلقه‌های زیرساختی کریدورها و هوشمندسازی فرآیندهای حمل‌ونقل از الزامات اساسی برای رقابت‌پذیری است.
در این راستا، دومین نشست زیرکمیته همکاری‌های حمل‌ونقل و ترانزیت جمهوری اسلامی ایران و اتحادیه اقتصادی اوراسیا با محوریت توسعه کریدورهای شمال‑جنوب و شرق‑غرب، تسهیل عبور کالا از مرزها و تقویت حمل‌ونقل چندوجهی برگزار شد. در این جلسه، جناب آقای جعفر جمیلی، مدیرکل دفتر تجاری‌سازی و امور تشکل‌های معاونت حمل‌ونقل وزارت راه، بر آمادگی وزارت راه و شهرسازی برای پیشبرد این پروژه‌ها تأکید کرد.
در نهایت، موفقیت ایران در تبدیل موقعیت استراتژیک خود به یک قطب ترانزیتی پایدار، به ترکیبی از سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی، هماهنگی‌های قانونی و همکاری‌های منطقه‌ای بستگی دارد.
ارسال دیدگاه