بر اساس اطلاعات مطرح‌شده، بخش قابل‌توجهی از این محموله‌ها در نقاط مختلف بندرعباس دپو شده‌اند. شرایط نگهداری این حجم از محصول، به‌ویژه در فصل بارندگی و با توجه به بسته‌بندی جامبوبگ، نیازمند بررسی دقیق است. احتمال نفوذ رطوبت، کلوخه‌شدن و افت کیفیت اوره، پرسش مهمی درباره مسئولیت نظارت بر انبارش و جبران خسارت‌های احتمالی مطرح می‌کند.
اما سؤال اصلی این است: چرا فروش اوره در پتروشیمی شیراز با چنین حجمی از موجودی انباشته مواجه شده است؟ اگر شرایط بازار و محدودیت‌های صادراتی مانع فروش هستند، چگونه برخی تولیدکنندگان دیگر، از جمله پتروشیمی مسجدسلیمان، همچنان به فروش محصولات خود ادامه می‌دهند؟
از سوی دیگر، چرا سیاست‌های قیمت‌گذاری متناسب با واقعیت‌های جدید بازار بازنگری نمی‌شوند؟ هزینه حمل دریایی، بیمه کشتی‌ها و ریسک‌های تجاری تغییر کرده‌اند؛ بنابراین اصرار بر الگوهای قبلی قیمت‌گذاری، بدون توجه به شرایط روز، می‌تواند قدرت رقابت و امکان فروش محصولات را تحت تأثیر قرار دهد.
اظهارات جعفر هاشمی درباره عرضه اوره در بورس کالا نیز پاسخگوی تمام این ابهامات نیست. عرضه محصول با فروش قطعی تفاوت دارد؛ آنچه اهمیت دارد، میزان معاملات نهایی، تحویل محصول، وصول مطالبات و کاهش موجودی انبارهاست، نه صرفاً اعلام آمار عرضه.
سیدجعفر هاشمی، مدیرعامل گروه گسترش نفت و گاز پارسیان، باید درباره این وضعیت پاسخگو باشد. سهامداران انتظار دارند بدانند چرا صدها هزار تن محصول در انتظار فروش باقی مانده، چه برنامه‌ای برای مدیریت موجودی وجود دارد و آیا اصلاح سیاست‌های تجاری در دستور کار قرار گرفته است یا خیر.
موضوع تنها به سودآوری یک شرکت محدود نمی‌شود؛ اوره یکی از نهاده‌های راهبردی بخش کشاورزی است و اختلال در زنجیره تأمین و توزیع آن می‌تواند هزینه تولید محصولات کشاورزی و در نهایت قیمت مواد غذایی را تحت تأثیر قرار دهد.
۵۴۰ هزار تن اوره، یک عدد ساده در ترازنامه نیست؛ این حجم از موجودی نیازمند پاسخ روشن، برنامه عملیاتی و شفافیت مدیریتی است. مدیران نفت و گاز پارسیان باید مشخص کنند مشکل دقیقاً کجاست؛ ضعف در فروش، ناکارآمدی سیاست‌های قیمت‌گذاری یا نبود برنامه مؤثر برای مدیریت بازار؟
منبع:پتروشیمی نیوز
ارسال دیدگاه